Bununla beraber 6-7 yaşlarına kadar kız çocuğu ile erkek çocuğu arasında bazı özellikler de belirtilmelidir.

Kız çocuğunun sosyal gelişme yönünde erkek çocuğa nazaran belirli bir şekilde, bu çağda ileri olduğu gözlenebilir.

Kız çocuğu yaklaşık 2 ay önce yürümeye başlar. Daha zengin bir sözlüğü hızla elde edebilir.

Erkek çocuk öğrendiği kelimeyi iyice inceler, tam öğrendiğine kanaat getirirse bunu benimser. Öğrendiği bu kelimeyi yerli yerinde kullanmaya daha çok özen gösterir.

Oysa kız çocuğu başka kelimeler öğrenmekte acele eder. Bu nedenle 4-5 yaşlarında doğru kız çocuğunun dil repertuvarı daha gelişmiştir.

Kız çocuğunda sosyal uyum bakımından daha büyük bir yetenek, çevreye uyum bakımından daha büyük bir eğilim, çevreye göre kendini ayarlamak açısından daha iyi bir uysallık ve aynı zamanda kişilerle daha ilgisiz bir bağdaşma zihniyeti görülür.

Kız çocuklarında egosantrizm daha çabuk geriler. Erkek çocuklarında daha çok karşı koyma belirtileri gözlenir. Kız çocuğu daha çabuk çevresine uyar ve çevreye karşı koymaktan çok çevresine göre hareket eder. Sosyal çevreye girmesi daha çabuk ve daha az sarsıntılarla olur.

Kız çocuğunun çevresine kolayca uyması, onun oyunlarında ve tüm beden hareketlerinde görülür.

Erkek çocuğu genel olarak kız çocuğundan daha ağır hareketlidir. Ondan daha az narindir. Daha az çevik ve daha az beceriklidir. Tabi bunlar genel bazı özelliklerdir. Her çocuk bu özelliklere ufak nüanslar katabilir.

Üç yaşındaki çocuğun davranış ve hareketlerinde görülebilen bu fark altı yaşa doğru daha belirgin bir hal alır. Küçük kız çocuğunda ve daha sonra genç kızda reflekslerin süratli ve hareketlerin zarif olması şeklinde devam eder.

Söz gelimi iki yaşındaki bir erkek çocuğu kız çocuğundan açık bir şekilde yaramaz, daha gürültücüdür.

4-5 yaşındaki kız çocuğu becerikliliğinden ve zerafetinden faydalanır. Aynı yaşta bulunan erkek çocuğu ise kuvvetinden yararlanır.

Sert bir oyun erkek çocuğunun sinirlerini yatıştırır. Kız çocuğunun sinirlerini yumuşatması için oyun oynaması, şarkı söylemesi, resim yapması yeterli olduğu halde, erkek çocuğunun koşması, yorulması, bağırıp çağırması, yorucu oyunlar oynaması gereklidir.

Diğer taraftan kız çocuğu mizacını taşıyan erkek çocuğu, erkek çocuğu mizacını taşıyan kız çocukları da vardır. Bu gibi durumlar ergenlik çağından sonra sabit bir şekil alır. Bu özellikleri tanımamazlıktan gelmek çok defa boş bir çabadır.

Anne-Baba ve çocukla ilgili bireylerin 16 yaşa doğru erkek çocuğuna erkek karakterini ve genç kıza da kadınca zevkler sağlayacak denge bunalımını iyi idare etmeleri gerekir.

Çocukların kadınlaşmış erkek ve erkekleşmiş kadın sınıfına hiçbir zaman girmemeleri gerekir.

Kimi aileler tarafından yapılan şakalar, alaylar çocukların kendilerini böyle görmeye başlamasına sebep olabilir. Kız çocuğu erkek çocuğunu kıskanmaya başlarsa, kız olarak ona gurur verici telkinlerde bulunulması gerekir. Kıza “erkek kardeşin gibi yapsana”, erkek çocuğa “kız kardeşin gibi uslu dur” vs gibi karşılaştırmalar tehlikelidir.

Esasen karşılaştırmanın hiçbir türü uygun değildir. Çünkü çocuklar örnek diye gösterilen çocuğu kıskanmaya başlarlar ve ondan kötü bir şekilde intikam almaya kalkarlar. Veya kötü, aciz, aşağılık olduklarını kabullenirler ki, bu da çok zararlı sonuçlar doğurur. İçe kapanıklık, yeteneği ölçüsünde başarı elde edememe bu konuda ilk akla gelendir.

Kız çocuklarında hayale dalma zevki daha fazladır. Dinleme zevki, süsleme zevki, birini taklit etme zevki de bunlara eklenebilir. Kız çocuğunda bu zevkler 5 yaşına doğru görülmeye başlar.

Buna mukabil buluş (icat) zenginliği, yaratıcılık erkek çocuğunda daha ileridedir. Edison, Mozart, Liszt vd. gibi erkek çocuklar çok küçük yaşlarda buluşlar yapmış, eserler yaratmışlardır.

Kız çocuklarının oyunları daha sakindir. Erkek çocuğu şiddetli beden hareketlerine dayanan oyunları sever. Bu durum kız çocuklarının yazı ve resmi daha çabuk öğrenmelerinin bir sebebidir.

Erkek çocuğu daha ağır düşünür. Kız çocuğu sezgilerinin etkisiyle daha hızlı düşünür. Yani görüşleri daha hızlı olabilmektedir. Bu nedenle daha çabuk da hata yapmaları mümkündür.

Ancak kadın ve erkek arasındaki farklar aile hayatında yararlar sağlar ve bütünlük kazandırır.

Prof.Dr. Kemal Çakmaklı

Kıyafet Seçimi:

Çoklu dünyaya gelmiş kardeş ilişkilerinde olmaması istenilen durum birinin diğerini kısıtlaması, bir çocuğun baskın diğerinin bağımlı olmasıdır. Kardeşlerden biri hep önder olabileceği gibi, bu baskınlık duruma göre de değişebilir. Birinin okulda diğerinin ev yaşamında baskın olması gibi. Eğer çocuklardan biri sürekli olarak diğeri yerine konuşuyorsa, bu duruma müdahale şarttır.

İkizlerin ilişkileri benzersiz ve karmaşıktır. Duruma ve etkinliğe göre değişkenlik gösterir. Evde baskın olan çocuk, okulda diğer kardeşinin ön planda olması nedeniyle tüm özgüvenini yitirebilir.

İkizlerin aralarında oluşacak rekabeti azaltmak, arkadaşlık ve toplumsal ilişkilerini geliştirmek, dil gelişimlerinin ilerlemesi, kendini tanımasına ve tanıtmasına yardımcı olmak, okuldaki başarıyı arttırmak için mümkün olduğunca ayrı sınıflarda eğitim görmesi uzmanlar tarafından önerilmektedir.

Fakat bu durum için ikiz-üçüz kardeşlerin de hazır olması gerekmektedir. İçinde bulundukları durumdan mutlu olmalarını sağlamak birinci koşuldur. Eğitim döneminde bu durumun değerlendirilmesinde ebeveynlerin, okul eğitimcilerinin ve uzman bir desteğin görüşlerini alması en doğrusudur.

Çoğul bebeklerin ebeveynler için sıkıntılı dönemlerinden biri de tuvalet eğitimi sürecidir. Bu konuda yapılan en büyük yanlış tüm bebeklerin bireysel olarak hazır olup olmadığı sınanmadan aynı anda tuvalet eğitimi verme isteğidir. Bu süreci zorluğu daha fazla olsa da bireysel ele almak ve kardeşleri birbiri ile kıyaslayıp zorlamak tuvalet eğitimini sorun haline getirir.

Bebeklerinizin mesane kontrolünü yapabilmesi için kasların gelişimi 1,5-2 yaş arası tamamlanır. Dolayısı ile bu yaş grubu öncesi bebeğin tuvaletini tutabilmesi fiziksel olarak mümkün değildir.

Tuvalet eğitimi için zihinsel gelişimin uygun olup olmaması önemlidir. Bebeğin verilen talimatları anlayıp anlamadığı ve jest, mimik kullanarak kendini ifade edip etmediği gözlemlenmelidir.

Psikolojik olarak bebeğin bu duruma hazır olması da önemlidir. İnatlaşma eğitime zarar verir. Bebek tuvalet eğitimi sürecinde başardım, başaramadım duygusunu yaşar. Bu bebeğin kendine güven gelişimi ile ilgili zorlu bir süreçtir. Bu nedenle dikkatle ele alınmalıdır.

Yapılan araştırmalar ortalama 3 yaşına kadar tuvalet eğitiminin tamamlandığını göstermektedir. Ancak 4 yaş geçirildiği takdirde tuvalet eğitimi tamamlanamamışsa uzman desteği alınmalıdır.