Kulağa hoş geliyor değil mi?

Senelerce hayıflanmışımdır ben. Özellikle de tavandan yatırılan onca primin karşılığında hiçbir sağlık hizmetinden yararlanamamış olmak, hep koymuştur bana.

Her İstanbul’daki devlet hastanesinden ziyaret sonrası çıkışta, Allah kimseleri buralara düşürmesin demişimdir. Öyle fenadır ki oralarda hasta olmak. Hem babamın kronik hastalıklarının tedavi sürecinde anladım bunu. Hem de geçtiğimiz haftalarda halamı ziyaretimde. İyileşme var mı? Görsel olarak bir nebze daha iyi.

Fakat yine de sistem işinizi kolaylaştırmıyor. Mantığımın almadığı öyle garip olaylar var ki. Mesela olmayan ya da o saatler arası işi çıkmış doktora randevu verip sonra da o bölümden randevu almışsın ancak şu kadar sonra gün tekrar randevu alabilirsin gibi tuhaf durumlar yapıyor insana. Acillik bir durumum olursa direk acile giderim diye avunuyorsun. Fakat avunamayacağın durumlar da var. Mesela 15 gün sonra kontrole gel. Şu tetkikler yapılmış olsun diyor doktorun. Fakat bölümüne gidiyorsun ki 3 ay sonraya gün veriliyor. Doktorun kısa sürede istemesinin hiç ehemmiyeti yok. Özel görüntüleme merkezleri ise tam şaka gibi. Aynı test için verilen fiyatın 5 katı da mevcut piyasada. Hangisinin kapısını çalmış olduğun yine şansına kalmış. Tabi bunlar sadece tanıdıklarımın başına geldiği için benim bildiklerim…

Olur da yatan hastaysanız vicdanlı sağlık personellerine düşerseniz o zaman şanslısınız demektir. Azar işitmeden, yoğun bakımdan çıkalı 1 gün olmuş hastaya serum takılması için defalarca hatırlatarak saatlerce beklemeden, sorularınıza cevap alarak tedavi olursunuz ama diğer türlüsüne denk gelirce, cehennem azabı.

Sanki lütfediliyor, sanki o sistem sizin emeğinizin karşılığı paralar ile dönmüyor, sanki orada çalışan insan duvarmışcasına empatiden uzak…

Bu kadar can sıkıcı konuşmadan sonra gelelim beni son zamanlarda mutlu eden sağlık hizmetine. Aile hekimliğini geç keşfetmiş olsam da. Bilmiyorum bulunduğum yer köy statüsünde, ufak bir yer olduğu için mi? Güzel bir sağlık hizmeti var sağlık ocağımızda. Benzer durumu farklı bölgelerdeki birçok arkadaşımdan da duydum. Bizim ufak yerde oturuyor oluşumuzun en büyük avantajı sanıyorum beklemeden doktora ulaşıyor olmak.

Çocuklarımın doğduklarından beri kontrolünü yapan doktorumuz bizden yaklaşık 50 km uzakta olunca, ona sadece yılda bir yapılan kontrolümüze gidip sorun oldukça telefon desteği almayı tercih ediyorum. Tabi ki acil bir durum yok ise.

Yakınlarda bir sağlık ocağının olup en azından rutin şikayetlerde gözlemini yapması beni rahatlatıyor. Sonra söylenenleri kendi doktorumuzun da süzgecinden de geçirip tedavi için yol belirlemek iyi geliyor bana. Her söyleneni dinliyor muyum? Hayır. Çünkü birçok özel doktorun da yaptığı gibi kolay antibiyotik yazma gibi bir durum var, verilen hizmetlerde. Şöyle örnek vereyim 2 senedir 4 kere gitmişiz doktora, ben daha önce hiç antibiyotik almadık biraz daha gözlemlesek mi diye söylediğim halde 2’sinde mutlaka olmalı diye vermiş antibiyotiği. Fakat çocukta halsizlik, iştahsızlık, ağrı olmayınca, kendi doktorumuzdan da telefonla 3. güne kadar gözlemle talimatını alınca vermemişim antibiyotiği. Sonuçta iyileşmişler. Fakat tekrar yazıyorum kendi doktorumuzdan da teyidini alarak.

İşin özü yine de içi rahatlıyor insanın. Bak hizmet alıyorum diye seviniyorsun. Hele bir de bebek hemşiremiz var ki… Şahane biri. Çocukların aşı karnelerini ısrarla takip ediyor. Annenin bilinçlenmesi çocuğun gelişimi konusunda destek verici konuşmalar ve çocukla ilgili gözlemler yapıyor. Sanıyorum boy kilo ölçümü gibi takipleri de yapıyor. Ben çocukların en can alıcı dönemlerini atlatıp, büyüme eğrilerini kendi doktorları ile takip ettiğim için faydalanamadım.

Fakat eminim ki birçok anne kendini çok iyi hissediyordur böyle bir hizmeti alınca. Kısacası ben çok tuttum Aile Hekimliği olayını. Belli mi olur belki günün birinde insana yakışır hizmet veriliyor diyebileceğim bir devlet hastanesinin kapısından içeri girer, paylaşırım sizlerle.

Sevgilerimle,
Özlem Eren

Sevgilerimle,
Özlem Eren