Çalışan annelerimize sormak istiyorum. Nasıl büyütüyorsunuz çocuklarınızı? Evde yarı zamanlı çalışmaya çalışan bir anne olarak, son günlerde aklım pek karışık. Hani yaptığım işi saat ölçümüne dökecek olsam, dönemsel olarak değişmekle birlikte, haftada 4-15 saat arası değişir. Fakat bunda bile tökezliyorum.

Mesela en yoğun zamanımda “hastalanıyor”u çok az söylediğim çocuklarımın, yuvada olduğu günde, ateşlerinin çıkacağı tutuyor. Onların ateşinin devamı gelmiyor ama onlardan aldığım mikrop çoğu zaman beni hasta yapıyor. Tam iyileştim derken onların “kendimi iyi hissetmiyorum, sanıyorum gece uykumu alamadım, yuvaya gitmek istemiyorum” diyeceği tutuyor. “Kararlı anne olayım, gece uyanıp benden gizli oyun oynamasının doğru olmadığını bari bu şekilde öğrensin” diyorum. Yolun 2. dakikasında kapanan gözleri görünce, geri dönüp, arka koltukta 2 çocukla, iş peşine düşüyorum.

Ayda yılda bir denk gelecek mühim bir görüşmemin olduğu gün, çocuğumun gözü kızarıyor. Bakteriyel, bulaşıcı bir şey diye panik oluyorum. Toplantım iptal oluyor. Çocuğun gözü alerjik çıkıyor. Kısacası Murhpy Kanunları işliyor. Ters gidebilecek her şey, ters gidiyor.

Hani bir de şanslı görürüm kendimi. Kolay hastalığa yakalanmadığımız için. Peki bağışıklığı düşük olan, sık hastalanan çocuğun, çalışan annesi ne yapıyor? Mesela özellikle kış aylarını bolca izin alarak geçiren çalışan anneye musama gösteren iş yerleri vardır da, ben mi hiçbirine denk gelmedim onca yıl içinde.

Ya da kendi evimin etrafında sıkça gördüğüm, sürekli ev yardımcısı değişimi çoğu annenin evine uğramaz mı? Bu annelerimiz aklı başında, çocuğuna, evine kendi gibi itina gösteren, çocuğa kendini, hasta olduğu zamanda bile annesini aratmayacak kadar sevdiren, özverili yardımcılar mı bulmuştur.

Ya da her çalışan annenin arkasında, çalışmayan annesi mi vardır? Hadi ben talihsizlerdenim bu durumu kabul ettim de. 40 yaşında emekliliğin bittiği, 50’li yaşlarda emekliliğe geçtiğimiz günümüzde ya da 58 yaşında emekli olabilecek annelerin yaşayacağı gelecekte ne olacaktır? Özverili anneanneler, babaanneler evde oturup bakabilecek midir torunlarına? Ya da annenin imdat dediği noktada müdahale edebilecekler midir?

Hamileyken, anne süt verdiği sürece ki; muhtemelen 1 yıl evde olmalıyı savunurdum. Bu kararı danışmanlık firmalarının gönderdiği adaylarla görüşmelerim ve toplasan 1 ayı bulmayan yardımcılı günlerim rafa kaldırdı. “Bu çocuklar heba olur, maddi zorunluluk yüksek değilse 3 yıl anne bakmalı”ya, karar verdim. Şansıma öyle ciddiyetsizi, bilinç fukarası denk gelmiş ki, ikiz çocuğa tek başıma bakmayı, yardımcıyla çocuğa bakmaktan daha keyifli buldum. 3. birinin arkasını toplayacak gücüm ve zamanım yoktu çünkü.

Fakat şimdi düşünüyorum. Bu çocuklar ilk 3 yıl doğru dürüst hasta bile olmadılar. İlk 4-5 ay bol süt, az uyku koşturması dışında, yeme, uyku problemleri bile olmadı bu senelerde. Fiziksel yetişme zorluğu ayaklandıktan sonra artmış olsa bile, ne zaman ki sosyalleşme, birey olarak farklılıkların ve isteklerin keşfi, yuva, farklı arkadaşlar gibi kavramlar girdi hayatımıza, başladım ben;

Çok daha fazla ve çetrefilli sorulara cevap vermeye, daha fazla merakı gidermeye, bazen canavar kovalamaya, taklit öfke nöbetleri ile uğraşmaya, uzayan yemek süresini kısaltmak için ödül tabloları oluşturmaya, laf ebelikleri karşısında şapşallaşmaya, hep azalacağını umduğum fakat bir türlü bitmeyen enerjiye şaşmaya…

Şimdi sorsalar cevap 3 yıl mıdır? Hayır. Şimdiler de ilkokula başlayıncaya dek. Çünkü bakıyorum çocukların hayatlarında o da büyük bir adım. Ve o alışma süreci de ebeveynin yoğun ilgisini gerektiriyor.

Meğer birinden birini eksik bıraktığım hissiyatını yaşamadan çalışıyor olmak ne zormuş. Eksik bırakmayı sindirebilmekte...

Çalışan anne olma sorununu; aile desteksiz, doğru meslek, doğru iş, doğru yardımcı… gibi kriterleri bir araya getirip çözebilen anneleri inanın ayakta alkışlıyorum.

Sevgilerimle,

Özlem Eren