Pek bir iddialı başlık oldu, farkındayım.
Sadece yöntemini öğrenmek istiyorum. Meraktan...

Günümüz annesinin en çok eleştirildiği konu bu. Çocuk olmadık yerde, olmadık işler yapınca ya da çok konuşunca, bir de olmadık insanlar olayın içine dalınca, hatta bazen seyretmek gibi ucundan dahil olma durumlarında bile başlıyor anneye nasihatler ya da arkasından dedikodular...

Biz küçükken büyüğümüzün bakışından ne demek istediğini anlardık, çocuğum yapma derse yapmazdık, sus deyince susardık...

Bende 6 yaş öncesi silik. Fakat bu geçmişin anneleri, 2-5 yaş çocuğuna lafını geçirdiği konusunda pek iddialı. Bazen bu iş "6 aylıkken yürüdü, 1 yaşında tuvaletini söylüyordu"ya benziyor desem de hatırladığım dönemlerde, ailenin dediğini son derece önemseyen bir çocuk olarak, tereddütlerim olmuyor değil. Bir de okuyorum bazı çocuksuz köşe yazarlarından, varmış günümüz annelerinin bir bakışla susturup, durdurabileni. Haliyle merak da ediyorum bu işin püf noktasını.

Ben çocukları kendi tecrübelerimle ikiye ayırdım. Bir durdurulamayan çocuklar var bir de susturalamayanlar. İkisi bir arada olunca da eminim ortaya şahane birşey çıkıyordur, neyse ki sıkça başıma gelmiyor.

Durdurulamamak konusunda şanslı sayılırım. Çünkü genelde öncesinde konuşur anlaşırız, onlar uyarlar. Fakat neredeyse 1 yaşından beri farklı bir ortama gireceğimiz zaman, onları konuşarak ya da yapacağımız yolculukla ilgili kitaplar okuyarak hazırlamaya çalışırım. Olağan dışı birçok durumda konuşarak ikna etmede de genelde sorun yaşamam.

Ancak, bizim de var arıza dönemlerimiz.
Mesela uyku alınmamışsa, karınları açsa, onları fazla heyecanlandıran bir olayın içindeysek ya da keyif almadıkları insanlarla bir aradalarsa ya da ebeveynler gerginse, durdurulamayabiliyorlar.

Etrafımda durdurulamayan çokça çocuk da görüyorum. Anne kan ter içinde, çocuksa inadım inat. Fakat ortada sözlü ya da fiziksel bir taciz yoksa içimden sabır dileyip geçiyorum. Anneyi daha çok germek için durup seyretmeye falan kalkmıyorum.

Fakat bir de susturulamayan çocuklar var ki benimkiler o gruptan. Susturamıyorum. Mesela Azra'yı defalarca uyarmışımdır başkalarına verdiği nasihatler konusunda. Çoğu zaman haklı bulsa da sonuç aynı.

Köpeğini azarlayan Azra'dan "Çok kötü davranıyorsun. Ona böyle davranmaya hakkın yok" uyarısı alabiliyor.

Market çıkışı, kızını azarlayan, hiç tanımadığımız, kendisinin 5 misli büyüğündeki adama "Niye bağırıyorsun, bak çok üzülüyor" diye fırça çekiyor.

Eve misafir gelen bir arkadaşının annesi ona hediye alıp, gelen diğer arkadaşlarına hediye almamışsa Azra'dan "Bugünlük paylaşıyorum ama bir daha lütfen hepimize hediye al" uyarısı alabiliyor.

Kendisine hediye alınmış fakat küçük gelmiş hediyenin bile hesabını soruyor.

Bana söylediği lafları ise unutmayı tercih ediyorum. Daha hızlı hareket etmesi için süre tuttum diye "Kötü annelik yapıyorsun, böyle annelik olmaz" demişliği bile var.

Ataberk'in kural adamı tavırlarından daha önce defalarca bahsettiğim için uyarı dialoglarından hiç yazmayacağım ama "Çok meşgul görünüyor lafa tutmayalım oğlum" deyip de tamam anne onayı aldığım komşunun bahçıvanı ile kendisini tutamayıp, aralarında geçen dialoğun başlangıcı aynen şöyle.
-Merhaba amca,
Merhaba,
-Senin adın ne?
Ali
-Sen ne iş yapıyorsun?
Bahçeyi temizliyorum.
-Temizliyor musun, çimleri mi biçiyorsun?
???
-Zor bir iş mi bu?
Çok zor
-Senin baban var mı?
Yok
-Neden yok?
Başka bir yerde şimdi.
-Nerede?
Çok uzak bir yerde
-Ne kadar uzakta?
Çooookkkk.
-Öldü mü yoksa?
Öldü (halbuki adamcağım öldü dememek için bayağı bir kasmıştı kendini)
-Diğer dünyada desene amca. Niye öldü?
Bilmem
-Niye bilmiyorsun?
???
-Yaşlıydı galiba. Senin evin nerede?
Uzakta
-Neden uzakta?
???
-Bizim evde kalabilirsin. Senin çocuğun var mı?
.... (Cevap verilmese de, annesi tarafından hadi çocuğum... dense de imkanı yok susmuyor. Kolundan tutup, götürmeye kalksam "Bu davranışından hoşlanmıyorum" diyor.
Sadece bahçeyi sulamak için sana ihtiyacım var deyip, konuşmaya mola vermeyi başarabiliyorum. Niye mi mola?
-Amca, benim çok işim var şimdi. İşimi bitireyim geleceğim, bekle beni.
Markette dergi almasını tavsiye eden fakat derginin içeriğinden bihaber kasiyer,

Merhaba demeyen komşu,

Bariyerin değiştiğini fark ettiğimiz ana mesaisi denk gelmiş güvenlik görevlisi,

Plajda kıpırdamadan güneşlenen herhangi bir kişi,

Çürük kiraz tanesi tezgahında olan talihsiz manav... nasibini alan çok.

Tamam çocuktur yapar, çoğu zaman çok komik, gülüyor, eğleniyoruz. Fakat öyle anlar oluyor ki karşısındaki bunalıyor, ben ne yapacağımı şaşırıyorum, art niyetlisi "kendi söyleyemiyor, çocuğa söyletiyor" bile deyiveriyor. Varsa durdurmanın ya da susturmanın bir püf noktası, eminim ki her ebeveynin ihtiyacı olan bir an çıkar. Bekliyorum yorumlarınızı.

Sevgilerimle,
Özlem Eren