Ataberk arkada, ben önde, orman yolunda, araba yolculuğundayız.
Oğlumun bademciğindeki enfeksiyonun son durumu nedir? Öğrenmek için doktor yolundayız. Bilen bilir, Bahçeköy-Göktürk arasındaki orman yolu şahanedir. Hele ki sonbaharda…

Ağaçlar gökyüzünü kapatırcasına kucaklaşır,
Yeşil, sarı, turuncu, kırmızı hatta mor rengin tonları etrafı sarmalar,
Güneş bulduğu her delikten göz kırpar,
Yerler desen daha da şahane, rengarenk, dopdolu...
Ne işin var arabada, bu yol yürümelik dedirten türden. İçimden ne kadar romantik diye geçiriyorum… Tam da o sırada Ataberk:

-Anneciğim, yola bak ne kadar ilginç.
-(Benimle benzer şeyler hissettiği duygusuyla pek mutluyum) Gerçekten ilginç Ataberk. Rengarenk yapraklar, pırıl pırıl bir güneş, muhteşem bir tablo seyreder gibi değil mi? Bence çok şahane, çok romantik.
-Şimdi anne bu yapraklara ne oluyor biliyor musun? Ağacı fabrika gibi düşün. Sonbahara kadar ağaçlar yapraklardaki yararlı maddeleri depoluyor, ağaçlar çalıştıkları için yapraklara yeşil rengi veriyorlar. Sonra ağaçlar dinlenmeye karar veriyor, fabrika kapanıyor. Yapraklara yeşil rengi veremedikleri için de sararıyorlar, sonra kuruyup yerlere düşüyorlar …
-Ataberkciğim, o gördüklerinin bilimsel açıklaması. Sen bu yaprakları görünce ne hissediyorsun onu söyle bana.
-Hiçbir şey hissetmiyorum. Belki büyüyünce hissederim.
-İnşallah hissedersin Ataberk. Ben böyle yollardan geçerken kendimi keyifli, huzurlu, iyi hissediyorum. (İç ses: Azra olsa kesin benimle aynı şeyleri hissederdi J)

1-2 dakika sonra;
-Anneciğim şimdi ben bir şey hissedemedim ya belki dokunursam hissederim.
Ben de sanki bu cümleyi duymayı bekliyormuşum. Hemen durdurdum arabayı. İndik birlikte. Yaprakları hışırdattık. Bolca ceplere en beğendiğimiz renkleri doldurduk. Bizim ki tepindi de tepindi. “Anneciğim ben dokununca, üstünde zıplayınca, tekmeleyip havalandırınca mutlu oluyorum” dedi.

Ben de içimden ormantik diyebildim.
Bu kadar mı farklı olmalıyız?

Sevgilerimle,